Het Zutphens Zonnestelsel

Het Zutphens Zonnestelsel

De meridiaan van Parijs (1)

BoekenPosted by HansSchipper Fri, July 13, 2018 18:04:22

Stadswandeling met het boek van Philip Freriks in de hand



Dinsdagochtend 2017-08-10 vertrekken wij op tijd van onze kamer in het Royal Mansart Hotel, 1 Rue Mansart te Parijs. We hebben een missie: het ondernemen van een stadswandeling langs het twaalf kilometer lange Arago-kunstwerk dwars door Parijs van de Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets, dat zo schitterend is beschreven door Philip Freriks. Het boek, De Meridiaan van Parijs, hebben we aangeschaft om Parijs eens op een andere manier te doorkruisen dan langs de aloude hoofdstromen.

Het kunstwerk bestaat uit 135 koperen plaatjes in stoeptegels, traptreden en het asfalt van Parijs langs een lijn die de nulmeridiaan van de wereld had moeten worden. Op ieder plaatje staat Arago, de naam van de grote Franse wetenschapper uit de eerste helft van de 19eeeuw, die de afstand van Mallorca tot Duinkerken met grote precisie mat. Naast zijn begaafdheid voor landmeten had Arago nog vele andere talenten. Hij was een intelligente, energieke en avontuurlijke kerel, over wie ik nog eens een biografie hoop te lezen. Philip Freriks vertelt zo enthousiast over hem, dat het doet verlangen naar meer.

Alleen al van de reis, met de Metro van Station Blanche naar La Chapelle en vervolgens met de RER van Gare du Nord naar Cité Universitaire de Paris, om bij het zuidelijke begin van de wandelroute te geraken geniet ik met volle teugen. In één coupé van de Metro vind je eigenlijk zo’n beetje alle mensensoorten die de Aarde rijk is! En dan de ondergrondse wandeling van het ene station naar het andere: wat een mensenmassa, wat een diversiteit, wat een bouwwerken, wat een verkeer, wat een energie. Ik kijk mijn ogen uit.

Cité Universitaire is een oase van rust, vergeleken met de rest van de stad. Het is gesticht in de jaren twintig van de vorige eeuw om studenten van over de hele wereld die komen studeren in Parijs een tijdelijk onderkomen te verstrekken. Er zijn voor vele nationaliteiten paviljoens. Het onderliggende ideaal was het streven naar verbroedering tussen de volkeren na de vreselijke massaslachting van 1418. Het is nog niet helemaal gelukt, helaas.

Wij richten onze schreden naar het Cambodjaanse gebouw, want daarachter is ooit het eerste medaillon aangebracht. Helaas zijn er lange tijd reparatiewerkzaamheden geweest en het enige dat wij aantreffen is dit:



Gelukkig bevindt het medaillon aan de voorkant zich er nog in volle glorie.


Een eindje verderop passeren wij een omlaag kijkend echtpaar dat weleens Nederlands zou kunnen zijn. Als wij achterom kijken, kijken zij ook en wij schieten allen in de lach: ze hebben hetzelfde boek bij zich als wij. Na een kort gesprek waarin wij allen de kwaliteiten van Philip Freriks de Wegwijzer prijzen, vervolgen wij onze weg, de verwachting uitsprekend elkaar wellicht nogmaals te treffen, hetgeen overigens niet zal gebeuren.

Onze wandeling ontwikkelt zich aan de hand van de leuke tekst van Philip Freriks. Hij vermeldt steeds dat het ene medaillon er wel is en helaas het volgende medaillon weer niet. Bij vele medaillons vertelt hij in een schitterende stijl allerlei wetenswaardigheden over de geschiedenis van Parijs. Er liggen helaas al weer veel minder medaillons in het Parijse plaveisel dan in de tijd dat het boek werd geschreven.


In de wandeling zitten een aantal onmiskenbare hoogtepunten. In Parc Montsouris ligt een medaillon bij het baken Mire de Sud. Dit baken is ooit geplaatst als richtpunt voor de Meridiaan van Parijs. Het is eigenlijk een misbaken, want toen de landmeters voor het plaatsen van de medaillons weer aan het meten waren kwamen ze erachter dat de Mire 40 meter naar links had moeten staan. Daar ligt nu dan ook het medaillon, maar het baken is niet verplaatst.


Philip Freriks vermeldt in zijn boek dat het toilet verderop het terrein door een slechtgehumeurde mevrouw wordt beheerd. Dat is helaas niet meer zo. Het slechte humeur zal geen gemis zijn, maar haar toiletbeheer wel. Bah wat een smerig hok.



Op de sokkel van het standbeeld van Arago zijn aan voorkant en achterkant de enige twee verticale medaillons aangebracht. Tot de tweede wereldoorlog stond op de sokkel een bronzen Arago, die uitkeek over het park van de sterrenwacht. De Duitsers hebben tijdens de bezetting het standbeeld van de sokkel gezaagd om het metaal om te kunnen smelten tot kanonnen.

In het park van de sterrenwacht ligt het observatorium van Parijs, dat voor bezoek helemaal dicht is. Graag zou ik er een keer naar toe willen, want de kunst van het meten van de nulmeridiaan op Frans grondgebied staat in de vloer van een van de gangen gebeeldhouwd. Ik kom nu niet verder dan begerig door het hek heen naar het gebouw staren en een foto van Le Verrier maken.


Op de hoek van de Avenue de L’Observatoire en de Avenue Denfert-Rochereau zijn wij getuige van de wijze waarop alle medaillons mettertijd uit het Parijse straatbeeld verdwenen zullen zijn. Aj!

In het park Luxembourg vinden we gelukkig verschillende medaillons. Aan de voorkant van het gebouw, dat zwaar bewaakt wordt, drentelen we wat rond, want voor de ingang moet er ook een liggen. Nu een tijdje komt een vriendelijke gendarme naar buiten, die ons weet te vertellen dat zoeken zinloos is, want het medaillon is er niet meer.


Bij het Institut de France aan de Seine stoppen we er voor die dag mee. Het is ondertussen tegen vijven en de 6 kilometer hebben we wel twee keer gelopen. Op de Pont des Arts gaan we een poosje knus op een bankje zitten kijken naar alles wat er te zien is en dat is overweldigend veel. Daarna nog even shoppen, eten en terug naar het hotel. Wat kan een mens toch gelukkig zijn.

Morgen verder.




Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.