Het Zutphens Zonnestelsel

Het Zutphens Zonnestelsel

Station Maan

NASAPosted by HansSchipper Sun, July 15, 2018 15:16:10

Bron:

https://www.nasa.gov/feature/nasa-s-lunar-outpost-will-extend-human-presence-in-deep-space

Er komt een nieuw ISS, als het aan de NASA ligt, maar dan bij de Maan. Het kan beschouwd worden als de volgende stap in de menselijke ruimtevaart: een permanente Amerikaanse vooruitgeschoven positie in de ruimte bij de Maan. De Amerikanen willen de basis onder andere gaan gebruiken als tussenstap in de reis naar Mars. Zowel binnen hun eigen land als internationaal wil de NASA partnerschappen aangaan, om de nieuwe benaderingen en de technologische innovatie tot stand te brengen die nodig zijn om de doelstellingen te behalen. Er wordt onder andere een nieuw raketsysteem voor ontwikkeld: het Space Launch System.


Het gaat niet alleen om de reis naar Mars. Nu de NASA zich richt op terugkeer naar de Maan en zich voorbereidt op Mars, ontwikkelt de ruimtevaartorganisatie de nieuwe mogelijkheden van de maanroute om de basis te leggen voor menselijke exploratie dieper in het zonnestelsel.

NASA bestudeert al maanden samen met de Amerikaanse industrie en de partners van het Internationale Ruimtestation een baanbrekend voorpostconcept in de buurt van de Maan. Als onderdeel van het begrotingsvoorstel voor 2019 is de NASA van plan om in de jaren 2020 de Lunar Orbital Platform Gatewayte bouwen. Het is indrukwekkend hoe het altijd weer lukt om voor nieuwe projecten een mooie naam voor te bedenken!

Zoals gezegd, je moet het je voorstellen als een soort ISS, maar dan bij de Maan. Het platform zal ten minste bestaan uit een element voor de energievoorziening en de voortstuwing, een gedeelte waar gewoond wordt, een logistieke afdeling en een luchtsluiscapaciteit. Er wordt gestudeerd op specifieke technische en missie vereisten. Samenwerkingsverbanden worden overwogen. Sommige elementen van de Lunar Orbital Platform Gateway wil NASA zelf lanceren vanaf hun eigen lanceerbases, andere onderdelen worden uitbesteed aan commerciële partijen. Assemblage vindt plaats in de ruimte.

"De Lunar Orbital Platform-Gateway geeft ons een strategische aanwezigheid in de ruimte rondom de Maan. Het zal onze activiteit met commerciële en internationale partners stimuleren en ons helpen de Maan en zijn rijkdommen te verkennen," zegt William Gerstenmaier, wiens positie wordt getypeerd als “associate administrator, Human Exploration and Operations Mission Directorate, at NASA Headquarters in Washington” en daarvan begrijp ik in ieder geval dat het een hele mond vol is "We zullen die ervaring uiteindelijk vertalen in menselijke missies naar Mars.”

Het onderdeel met de energiecentrale en de voortstuwingsmotoren vormt de startcomponent van de Lunar Orbital Platform Gateway en zal naar verwachting in 2022 gelanceerd worden. Door gebruik te maken van geavanceerde zonne-energie technologie met hoog vermogen, houdt het element de Lunar Orbital Platform Gatewayop zijn plaats. Het kan de Lunar Orbital Platform Gateway tijdens zijn bestaan ook verplaatsen van de ene maanbaan naar de andere om wetenschappelijke en exploratie activiteiten te maximaliseren. Vijf bedrijven voerden maanden lang studies uit naar betaalbare manieren om het vermogens- en voortstuwingselement te ontwikkelen. NASA zal gebruik maken van de mogelijkheden en plannen van commerciële satellietbedrijven om de volgende generatie elektrische ruimtevaartuigen te bouwen.

Het vermogens- en voortstuwingselement zal ook zorgen voor snelle en betrouwbare communicatie voor de gateway, van ruimte naar aarde en van ruimte naar maan, tussen ruimtevaartuigen onderling en ondersteuning voor communicatie via de ruimtewandelen. Ten slotte is het ook geschikt voor optische communicatie, waarbij lasers worden gebruikt om grote gegevenspakketten sneller over te dragen dan traditionele radiofrequentiesystemen.

afbeelding: Boeing

Vanaf 2023 zal er gewoond kunnen worden en kunnen de wetenschappelijke onderzoekingen een aanvang vinden. De ervaringen in het International Space Station zullen hierin worden gebruikt. Het is de bedoeling dat de bemanning telkens 30 tot 60 dagen per keer in aan boord wonen en werken. De bemanning zal ook deelnemen aan een verscheidenheid aan exploratie en commerciële activiteiten in de buurt van de Maan, met inbegrip van mogelijke missies naar de maan oppervlak.

NASA heeft onlangs een oproep gedaan voor voorstellen uit de wetenschappelijke wereld en organiseert eind februari een conferentie om te discussiëren over het unieke wetenschappelijke onderzoek dat de Lunar Orbital Platform Gateway mogelijk zou kunnen maken. NASA verwacht dat de gateway ook de technologische rijping en ontwikkeling van operationele concepten zal ondersteunen die nodig zijn voor missies buiten het aarde-maan systeem.

Door in de toekomst een luchtsluis aan de Lunar Orbital Platform Gateway toe te voegen, kan de bemanning ruimtewandeltochten maken, wetenschappelijke activiteiten ondernemen en kan er ruimte worden geboden voor het aansluiten van toekomstige elementen. NASA is ook van plan om minstens één logistieke module naar de gateway te brengen, die leveringen van goederen, aanvullend wetenschappelijk onderzoek en technologische demonstraties en commercieel gebruik mogelijk zal maken.

Volgens het commerciële model waarmee het bureau met een lage baan om de aarde voor de herbevoorrading van het ISS heeft gepionierd, is NASA van plan om de Lunar Orbital Platform Gateway te bevoorraden door middel van commerciële vrachtmissies. Een bezoekend vrachtruimteschip zou tussen bemande missies aan de Lunar Orbital Platform Gateway kunnen afmeren.

Op basis van de belangstelling en capaciteiten van de industrie en internationale partners, zal de NASA geleidelijk aan complexe robotmissies ontwikkelen naar het oppervlak van de Maan met wetenschappelijke en exploratie doelstellingen vooruit lopend op een menselijke terugkeer. Ook zullen de missies ondersteund worden die mensen verder het zonnestelsel in zullen brengen dan ooit tevoren.

De Space Launch System-raketten en Orion-ruimtevaartuigen van de NASA vormen de ruggengraat van het toekomstige programma. De eerste geïntegreerde lancering van het systeem naar de ruimte rond de Maan zal plaatsvinden 2020 en een missie met bemanning tegen 2023. Ook zal worden onderzocht of grondstoffen van de Maan en van Mars ter plekke kunnen worden verwerkt en gebruikt.



Een stukje Mars keert terug naar huis

NASAPosted by HansSchipper Tue, July 10, 2018 15:00:19

Bron: klik hier

Een stuk van een meteoriet genaamd Sayh al Uhaymir 008 (SaU008) zal in 2020 worden vervoerd aan boord van NASA’s “Mars rover missie”, die nu wordt gebouwd op de Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, Californië. Deze brok zal dienen als oefenobject voor een zeer nauwkeurige laser op de arm van de rover.


Het doel van Mars 2020 is ambitieus: monsters verzamelen van het oppervlak van de Rode Planeet die mogelijk met een toekomstige missie naar de Aarde kunnen terugkeren. Een van de vele instrumenten van de rover is een laser, ontworpen om kenmerken van gesteenten te verlichten die zo fijn zijn als een menselijk haar.


Voor dat nauwkeurigheidsniveau is een kalibreerdoel nodig om de instellingen van de laser te verfijnen. Eerdere NASA-rovers hadden ook kalibratie-doelen bij zich. Afhankelijk van het instrument kon als doelmateriaal steen, metaal of glas gekozen worden, waardoor deze verzameling er soms uitzag als een schilderspalet.

Maar het werken aan dit specifieke instrument leidde tot een idee bij wetenschappers van JPL: waarom niet een stukje Mars gebruiken? De Aarde heeft een beperkte voorraad Martiaanse meteorieten, waarvan wetenschappers hebben vastgesteld dat ze miljoenen jaren geleden van het oppervlak van Mars zijn geknald.

Deze meteorieten zijn niet zo uniek als de geologisch diverse monsters die “2020” zal verzamelen. Maar ze zijn nog steeds wetenschappelijk interessant - en perfect voor het praktijkdoel.

"We bestuderen dingen op zo'n fijne schaal dat kleine uitlijnfouten, veroorzaakt door temperatuurschommelingen of zelfs de zandafzetting van de rover, ons kunnen dwingen om te corrigeren," zei Luther Beegle van JPL. Beegle is hoofdonderzoeker voor het laserinstrument SHERLOC (Scanning Habitable Environments with Raman and Luminescence for Organics and Chemicals, duidelijk toch?). "Door te bestuderen hoe het instrument een vast doel ziet, kunnen we begrijpen hoe het een stukje van het Martiaanse oppervlak zal zien.”

SHERLOC zal het eerste instrument op Mars zijn dat gebruik maakt van fluorescentie-technieken die op Aarde gebruikt worden door forensische experts. Als ultraviolet licht schijnt over bepaalde chemische stoffen op basis van koolstof, dan geven ze een karakteristieke gloed.

Wetenschappers kunnen deze gloed gebruiken om chemische stoffen te detecteren die ontstaan in de aanwezigheid van het leven. SHERLOC fotografeert de gesteenten die het bestudeert en brengt vervolgens de chemicaliën die het detecteert in kaart. Dat voegt een ruimtelijke context toe aan de gegevenslagen die Mars 2020 zal verzamelen.

"Dit soort wetenschap vereist textuur en organische chemische producten -- twee dingen die onze doelmeteoor zal verstrekken," zegt Rohit Bhartia, SHERLOC's hoofdonderzoeker bij JPL.

Geen vlokkige meteorieten

Martiaanse meteorieten zijn kostbaar door hun zeldzaamheid. Slechts ongeveer 200 daarvan zijn erkend door The Meteoritical Society, dat een database heeft met deze gescreende meteorieten.

Om de juiste te selecteren voor SHERLOC, nam JPL contact op met het Johnson Space Center van NASA in Houston, evenals met het Natural History Museum of London. Niet zomaar een Martiaanse meteoriet zou voldoen: zijn toestand zou zo solide moeten zijn dat hij niet uit elkaar zou vallen als gevolg van de intensiteit van de lancering en landing.

Het moest ook bepaalde chemische eigenschappen bezitten om de gevoeligheid van SHERLOC te testen. Deze moesten redelijk gemakkelijk herhaaldelijk te detecteren zijn om het kalibratiedoel bruikbaar te maken.

De deskundigen probeerden verscheidene steekproeven: dunne plakjes werden afgesneden om te testen of zij zouden afbrokkelen. Het gebruik van een "schilferig" monster kan de gehele meteoriet tijdens het proces beschadigen.

Het SHERLOC-team stemde uiteindelijk in met SaU008, een meteoriet die in 1999 in Oman werd aangetroffen. Behalve dat het robuuster was dan andere monsters, was er ook een stuk ervan beschikbaar, met dank aan Caroline Smith, hoofdcurator meteorieten in het Natural History Museum van Londen.

"Elk jaar, verstrekken wij honderden voorbeelden van meteorieten aan wetenschappers van over de hele wereld voor studie," zei Smith. "Dit is een primeur voor ons: een van onze monsters zal naar Mars worden terug gestuurd ten bate van de wetenschap.

SaU008 zal de eerste marsmeteoriet zijn die een fragment naar het Marsoppervlak laat terugkeren -- maar niet de eerste die een marsmeteoriet meeneemt op terugreis naar Mars. De vorige mislukte. NASA's Mars Global Surveyor bevatte een brok van een meteoriet die bekend staat als Zagami. Die zweeft nog steeds rond de Rode Planeet aan boord van de nu defecte orbiter.

Voorbereiding op de mens op Mars

Naast zijn eigen Martiaanse meteoriet zal het kalibratiedoel van SHERLOC verschillende interessante wetenschappelijke monsters voor de menselijke ruimtevlucht bevatten. Deze omvatten materialen die kunnen worden gebruikt om ruimtepak stof, handschoenen en een helm vizier te maken.

Door te kijken hoe ze zich staande houden onder het Martiaanse weer, inclusief straling, kan de NASA deze materialen testen voor toekomstige Mars missies.

"Het SHERLOC instrument is een waardevolle gelegenheid om zich voor te bereiden op de menselijke ruimtevlucht en om fundamenteel wetenschappelijk onderzoek uit te voeren naar het Martiaanse oppervlak," zei Marc Fries, een SHERLOC co-onderzoeker en curator van buitenaardse materialen bij Johnson Space Center. "Het geeft ons een geschikte manier om materiaal te testen dat toekomstige astronauten veiligheid kan bieden als ze op Mars zijn.”



Parker Solar Probe

NASAPosted by HansSchipper Mon, June 05, 2017 06:53:51


In het midden van de jaren vijftig van de vorige eeuw stelt een jonge fysicus, Eugene Parker, een aantal denkbeelden voor over de energieproductie van sterren - inclusief onze zon. Hij noemt de stortvloed van energie de zonnewind. Hij beschrijft een volledig complex systeem van plasma's, magnetische velden en energetische deeltjes die dit fenomeen vormen. Parker stelt ook een theorie op waarmee een verklaring gegeven kan worden voor de oververhitte zonnecorona, die - in tegenstelling tot wat men met behulp van de bekende natuurwetten zou verwachten - warmer was dan het oppervlak van de zon zelf. (De corona is de atmosfeer van de zon.) Een overvloed aan regelmatige maar kleine zonne-explosies genaamd nanoflares zouden deze verwarming veroorzaken.


Van Parker’s ideeën is al het een en ander bewezen door observaties van de Zon door ruimteschepen, maar nog nooit is een sonde zo dicht bij de Zon geweest als de Parker Solar Probe die in 2018 zal worden gelanceerd. Meer dan een halve eeuw na de baanbrekende publicaties van Parker zal de Solar Probe missie eindelijk belangrijke feiten kunnen leveren die Parker's baanbrekende theorieën en ideeën zouden kunnen ondersteunen.

Parker Solar Probe zal in zeven jaar tijd zeven flybys langs Venus maken. Dat is nodig om een voldoende hoge snelheid te bereiken en de baan zo aan te passen dat de Zon tot op 6 miljoen kilometer wordt benaderd. Dat is acht keer dichterbij dan een ruimtevaartuig ooit is gekomen. Ter vergelijking: de afstand van Mercurius tot de Zon is 60 miljoen kilometer.

Parker Solar Probe is een echte exploratiemissie. Zo zal het ruimteschip dicht langs de zon gaan om de versnelling van de zonnewind van subsonisch naar supersonisch waar te nemen en het zal door de kraamkamer van de hoogste energie zonnedeeltjes vliegen.

Grappig: de verwachting is dat, zoals bij elke grote ontdekkingsreis, de Parker Solar Probe waarschijnlijk meer vragen zal oproepen dan beantwoorden.

Voor meer informatie, gaat u naar de prachtige website:

http://solarprobe.jhuapl.edu/The-Mission/index.php